Diego dalla Palma, włoska marka kosmetyczna, hołduje niekonwencjonalnemu pięknu i gruntownym badaniom naukowym. Jej linie pełne są innowacyjnych składników aktywnych, włączając w to kosmetyki przeciwsłoneczne z filtrami SPF, potrzebne nie tylko latem, a także serię produktów do ciała Body Bioenergy. Co ważne, w lipcu część dochodu ze sprzedaży produktów z obu linii przekazana zostanie na nasze cele statutowe – kupując wybrane kosmetyki, możesz wesprzeć naszą fundację! Kod rabatowy na produkty Sunshine z SPF z linii Sun oraz serię Bioenergy znajdziecie na naszym profilu na Instagramie.

 

Wyświetl ten post na Instagramie.

 

Post udostępniony przez Jeszcze Będzie Pięknie (@fundacja_jeszcze)

Ochrona SPF od Diego dalla Palma

Czym różnią się kosmetyki przeciwsłoneczne Sunshine z linii Sun od Diego dalla Palma? Ich stosowanie jest przede wszystkim bezpieczniejsze, a same produkty – bardziej wydajne. Produkty bazują na fotostabilnych filtrach, które zapewniają także ochronę przed promieniowaniem IR, są delikatne, a do tego mają antyrodnikowe działanie. W ich składzie pojawia się m.in. filtr Tinosorb®M, który – łącząc w sobie cechy filtrów chemicznych i mineralnych – zapewnia szeroką ochronę i zapobiega długotrwałym uszkodzeniom skóry. Skład uzupełnia też Tinosorb® S rozpuszczalny w oleju, który gwarantuje dużą odporność na wodę, a także chroniące przed głęboko penetrującym promieniowaniem UVA filtry Uvinul A Plus, Mexoryl SX czy Neo Heliopan AP.

 

Wyświetl ten post na Instagramie.

 

Post udostępniony przez diegodallapalma_pro_poland (@diegodallapalma_pro_poland)

Wśród produktów Sunshine wyróżnia się na pewno krem do twarzy przeciw plamom SPF 50, który zawiera ekstrakt Noni regulujący produkcję melaniny i florentynę jabłkową redukującą ryzyko pojawiania się plam i zmarszczek. Ze względu na swoje działanie zalecany jest on na przykład kobietom w ciąży. Przy delikatnej skórze posłuży także mleczko w sprayu dla skór wrażliwych SPF 50, które dzięki dużej zawartości witaminy E przeciwdziała podrażnieniom, także w przypadku skór z rozszerzonymi naczyniami krwionośnymi. Diego dalla Palma wyszło też naprzeciw mężczyznom i osobom uprawiającym sport, proponując im spray Niewidzialna ochrona przeciwsłoneczna SPF 50+, który gwarantuje anty-piaskową fakturę, szybkie schnięcie i wodoodporną ochronę. Ciekawostką jest też przeciwsłoneczny sztyft ochronny do miejsc wrażliwych SPF 50+ do ochrony nie tylko blizn, ale też tatuaży i makijażu permanentnego.

Body Bioenergy – inteligentne zwalczanie cellulitu

Oprócz ochrony przeciwsłonecznej na celowniku latem znajduje się też walka z cellulitem. W tej kwestii nie zawiedzie innowacyjna linia Body Bioenergy do zwalczania niedoskonałości ciała spowodowanych cellulitem, a także miejscową utratą jędrności i otyłością. Bazuje ona m.in. na OLI’VÎNETM ACTIVE SYSTEM – bogatym w magnez kamieniu wulkanicznym perydocie, który stymuluje metabolizm komórkowy, redukuje produkcję wolnych rodników i zwiększa energię komórkową. Skład produktów uzupełnia m.in. kompleks ActigymTM, który niejako trenuje tkanki w celu spalania nadmiaru tłuszczu. Kosmetyki uzupełniono o korzeń maca i kofeinę, dzięki czemu ich regularnie stosowanie zapewnia ulepszenia jakości skóry, począwszy od drenażu, przez wygładzenie, kończąc na ujędrnieniu.

 

Wyświetl ten post na Instagramie.

 

Post udostępniony przez diegodallapalma_pro_poland (@diegodallapalma_pro_poland)

W tym roku linia Bioenergy do pielęgnacji domowej poszerzyła się o trzy produkty do kuracji szokowej #WDOMU i uzyskania efektów szybciej niż dotychczas. Pierwszy z nich to drenujące sole Epsom w postaci żelu, które wykazują działanie odtruwające, a do tego eliminują nadmiar płynów z tkanek skóry. Do gamy kosmetyków dołączył też wyszczuplający super koncentrat, który – poprzez działanie polifenoli z peruwiańskiego żeń-szenia i kompleksu Actigym – przyspiesza pozbycie się guzków cellulitu i złogów tłuszczowych. Listę nowości dopełnia termoaktywny krem 3w1 z borowiną, który bez brudzenia skóry poprzez działanie błota z alg laminaria i morszczynu pomaga modelować sylwetkę. Wszystkie znamy i polecamy.

Kosmetyki kupcie TUTAJ

Artykuł Kod zniżkowy Diego dalla Palma dla Fundacji Jeszcze pochodzi z serwisu Fundacja jeszcze.

Aborcja w Polsce od wielu lat stanowi kość niezgody. Obowiązujący od 1993 roku tzw. kompromis aborcyjny w pewien sposób łagodził nastroje, aż do października 2020 roku, gdy Trybunał Konstytucyjny uznał przepis dopuszczający aborcję w przypadku dużego prawdopodobieństwa ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu za niekonstytucyjny. Wyrok, a tym bardziej jego publikacja w styczniu 2021 roku przybliżyła Polskę do krajów z najbardziej restrykcyjnymi przepisami aborcyjnymi. Od tego czasu możliwe jest tylko przerywanie ciąży powstałej w wyniku czynu zabronionego oraz zagrażającej zdrowiu lub życiu matki.

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego plasuje nas w czołówce krajów z najbardziej ograniczonym dostępem do aborcji. Pewne jest, że październik 2020 roku zapisze się jako moment przełomowy dla legislacji aborcyjnej w Polsce i to nie tylko z powodu fali strajków, jaka przetoczyła się przez polskie ulice. Publikacja wyroku Trybunału Konstytucyjnego spowodowała, że w całej Unii Europejskiej bardziej surowe prawo ma jedynie Malta.

Aborcja w Polsce. Przepisy na tle innych państw

Chociaż Polska nie ma najbardziej restrykcyjnych przepisów aborcyjnych w Europie, w tej kategorii zajmuje już drugie miejsce, zaraz za Maltą, gdzie całkowity zakaz aborcji obowiązuje od 1981 roku. W kraju katolickim, jakim jest Malta, przerywanie ciąży nie jest możliwe nawet w stanie zagrożenia życia matki, a za samo dokonanie aborcji zarówno kobiecie, jak i lekarzowi przeprowadzającemu zabieg grozi od 18 miesięcy do trzech lat więzienia.

Bardziej liberalne przepisy od tych obowiązujących w Polsce ma również Irlandia, gdzie w 2018 roku podczas referendum mieszkańcy opowiedzieli się za dopuszczeniem aborcji do 12. tygodnia ciąży i to niezależnie od powodu decyzji. Nowo uchwalona ustawa zezwala zresztą na aborcję także po 12. tygodniu, tj. w przypadku zagrożenia życia lub zdrowia kobiety oraz w przypadku zaistnienia przesłanek wskazujących na śmierć płodu w czasie ciąży lub 28 dni po porodzie.

Polska jest zatem jedynym krajem Unii Europejskiej z tak mocno ograniczonym prawem do aborcji. W większości państw prawo zezwala – niezależnie od powodów – na dokonywanie aborcji do 12. tygodnia ciąży. Aborcja na życzenie w niektórych państwach możliwa jest nawet dłużej – do 22. tygodnia w Holandii czy 14. tygodnia w Rumunii. W Słowenii z prawa do aborcji można z kolei skorzystać krócej, bo do 10. tygodnia, a w Szwecji – do 18. tygodnia, a w przypadku zagrożenia życia lub zdrowia matki nawet do 22. tygodnia.

Aborcja na życzenie nawet w Hiszpanii

Najbardziej liberalne przepisy w Europie, choć już nie w UE, ma Wielka Brytania, gdzie aborcja na życzenie przeprowadzana jest aż do 24. tygodnia. Nieco przeszło dekadę temu przepisy aborcyjne złagodziła również Hiszpania, gdzie całkowity zakaz aborcji obowiązywał aż do 1985 roku. Dopuszczono wtedy usuwanie ciąży zagrażającej zdrowiu lub życiu matki, powstałej w wyniku gwałtu oraz w przypadku ciężkiego upośledzenia płodu. Bardziej liberalne przepisy, na mocy których kobieta może przerwać ciążę na życzenie aż do 14. tygodnia i do 22. tygodnia w sytuacji, gdy ciąża stanowi zagrożenie dla życia matki lub płodu, obowiązują w Hiszpanii od 2010 roku.

Przepisy aborcyjne w poszczególnych krajach są oczywiście bardziej szczegółowe. Przykład? W Niemczech od momentu zapłodnienia nie może minąć więcej niż 12 tygodni (14 tygodni od początku ostatniej miesiączki), kobieta musi odbyć konsultację psychologiczną, a samą aborcję musi przeprowadzić lekarz z zastrzeżeniem, że między konsultacją a aborcją muszą minąć co najmniej trzy dni. Usuwanie ciąży dozwolone jest także – zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z 1973 roku – w USA. Na całym świecie w zasadzie tylko w siedmiu krajach obowiązuje całkowity zakaz aborcji.

Oprócz Malty na liście państw z całkowitym zakazem aborcji znajdują się Watykan, Salwador, Nikaragua, Chile, Gwatemala i Dominikana. Restrykcyjne przepisy obowiązują ponadto w San Marino, gdzie powodem aborcji może być jedynie bezpośrednie zagrożenie życia matki. Z kolei w Monako i Andorze obowiązują przepisy podobne do tych, jakie w Polsce wprowadzono w 1993 roku (powodem przerwania ciąży może być zagrożenie życia i zdrowia matki, ciąża pochodząca z czynu zabronionego oraz prawdopodobieństwo ciężkiej i nieodwracalnej wady płodu).

Aborcja w Polsce kiedyś i dziś

Jeśli ktoś nie wierzy, że jeszcze w latach 80. przepisy aborcyjne w Polsce były całkiem liberalne, powinien o nie zapytać swoją babcię. Owszem, wiele przedstawicielek starszych pokoleń niechętnie się o tym wypowiada, ale w latach 60. oraz w dwóch kolejnych dekadach aborcja była przeprowadzana w zasadzie na życzenie. Mówi się, że punkt, w którym obecnie się znajdujemy ogranicza wybór kobiet jak nigdy wcześniej. Czy na pewno?

W okresie międzywojennym, na mocy Kodeksu karnego z 1932 roku, aborcja była karana poza sytuacjami, gdy lekarz przeprowadzał ją z powodu ścisłych wskazań medycznych oraz gdy ciąża powstała w wyniku gwałtu, kazirodztwa lub współżycia z nieletnią poniżej 15. roku życia. Przepisy zmieniły się w czasie okupacji niemieckiej – do 1945 roku aborcja w Polsce była całkowicie legalna i dostępna na żądanie. W teorii – możliwość usunięcia ciąży na żądanie obowiązywała tylko w tym okresie. W praktyce – aborcja była wykonywana na życzenie także w latach 50. i późniejszych.

Przepisy aborcyjne od połowy lat 50. regulowała Ustawa z dnia 27 kwietnia 1956 r. o warunkach dopuszczalności przerywania ciąży. Zezwalała ona na przerywanie ciąży ze wskazań lekarskich dotyczących zdrowia płodu lub matki, gdy zachodziło uzasadnione podejrzenie, że ciąża powstała w wyniku przestępstwa, a także ze względu na trudne warunki życiowe ciężarnej. To właśnie ostatni przypadek powodował, że aborcja była właściwie wykonywana na życzenie. Polki wprawdzie musiały składać oświadczenie o swojej trudnej sytuacji życiowej, jednak lekarze weryfikowali je jedynie do 1959 roku.

Aborcja w Polsce – pierwsze próby zaostrzenia ustawy

Próby zaostrzania przepisów aborcyjnych pojawiały się zarówno w latach 70., jak i 80., jednak ich zmiana nastąpiła dopiero w 1993 roku. Mowa o ustawie o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży z 7 stycznia 1993, czyli tzw. kompromisie aborcyjnym. Trzy lata później próbowano ją znowelizować i dopuścić aborcję, gdy kobieta ciężarna znajduje się w ciężkich warunkach życiowych lub trudnej sytuacji osobistej. Nowelizacja weszła w życie w styczniu 1997 roku, jednak przepis jeszcze tego samego roku uznano za niekonstytucyjny.

Autor: Małgorzata Mrozek

Artykuł Aborcja w Polsce kiedyś i dziś. Jak wypadamy na tle innych krajów? pochodzi z serwisu Fundacja jeszcze.

Wtedy byłam pewna, że to, co się dzieje jest chwilowe, że przecież to, co chce zrobić rząd jest nierealne. Jak bardzo się myliłam, jak bardzo naiwna wtedy byłam. Pięć lat później spędziłam jesień i zimę na ulicach Warszawy. Nigdy nie brałam udziału w tylu marszach, co więcej nigdy nie czułam takiego strachu o przyszłość swoją, moich córek, przyjaciółek, koleżanek, polskich kobiet. Nie mogłam spać w nocy, bolał mnie brzuch, z bezsilności miałam ochotę wymiotować, a ekstremum okazały się ataki paniki. Ataki paniki z powodu życia we własnym kraju.

Znajomi mówią, żeby nie przesadzać, bo przecież nic takiego się nie dzieje, nie jest w sumie tak źle. Pewnie nie jest. Ostatnio usłyszałam od czwartoklasistki, która przygotowywała się do sprawdzianu z przyrody, że chłopakom coś takiego się dzieje w nocy, że robią siku do łóżka i to siku wylatuje im z pupy. Nie jest tak źle. Po cichu zaczną się zmieniać podręczniki, program nauczania. Obraz kobiety, jedynej i niezastąpionej strażniczki domowego ogniska będzie serwowany dziewczynkom  na tacy jako właściwy wzorzec do naśladowania. Wychodzić za mąż, rodzić, wychowywać, nieść swój kobiecy krzyż na plecach i nie oczekiwać od życia za wiele. Nie jest tak źle.

Rodzić, nawet gdy zostaniesz zgwałcona. Rodzić, bo mąż ma prawo domagać się od Ciebie spełnienia obowiązków małżeńskich. Rodzić, gdy zagraża to Twojemu zdrowiu lub życiu. Rodzić, bo taka jest rola kobiety i do tego została stworzona. Pamiętaj, że żywiciel rodziny może więcej, a w polskim bagnie to właśnie mężczyzna jest za niego uważany.

Pamiętam te zimowe wieczory, gdy szłam ramię w ramię z kobietami z całego kraju. Każda z nas czuła strach i niepewność. Nie mam pocieszenia, te uczucia nie mijają. Nerwowo sprawdzam podręczniki starszej córki, wzięłam na siebie odpowiedzialność za edukację z zakresu wychowania seksualnego, która w szkołach nie istnieje.

Mam pierwsze sukcesy. Przychodzi do mnie z książką od przyrody i chce rozmawiać, pytać, rozumieć. Przeraża mnie to, że jestem w mniejszości, że niewiele dziewczynek będzie miało taką szansę. Pamiętam siebie z czasów dorastania: niepewność, brak wsparcia, wstyd, mnóstwo pytań, na które nie znałam odpowiedzi i nie wiedziałam, kogo zapytać. Nie skażę moich córek na brak wiedzy, świadomości i możliwości. Żaden rząd mi w tym nie przeszkodzi, żaden minister nauki nie zmieni mojego podejścia do tego, jak ważne jest wychowanie seksualne i wolność.

Bo tutaj o wolność chodzi przede wszystkim. Wolność jest przywilejem, który nie jest nam dany raz na zawsze. Pamiętajcie o tym, gdy ktoś będzie chciał odebrać Wam i Waszym córkom prawo do decydowania o sobie i swoim ciele. O sobie. O swoim. O ciele.

Agata Herbut, dziennikarka, blogerka, autorka bloga Agatamanosa

Artykuł Bo tutaj o wolność chodzi przede wszystkim… pochodzi z serwisu Fundacja jeszcze.

CO MOŻE ZROBIĆ DLA CIEBIE LEKARZ POZ W TAKIM WYPADKU?

Po zebraniu stosownego wywiadu i zbadaniu, jeżeli uzna to za stosowne, może zlecić podstawową diagnostykę – USG jamy brzusznej, badania laboratoryjne (CRP, parametry nerkowe), badanie ogólne moczu lub, jeżeli dolegliwości powtarzają się cyklicznie, posiew moczu. Na starcie, przed otrzymaniem wyników, lekarz POZ może włączyć antybiotykoterapię empiryczną (czyli taką, która jest zwykle skuteczna w tego typu wypadkach).

Jeżeli okaże się nieskuteczna, po wynikach posiewu stosuje się tzw. antybiotykoterapię celowaną (zgodną z wrażliwością bakterii na antybiogramie). A jeśli problem jest głębszy – krwiomocz mimo leczenia utrzymuje się, a badania wykluczają infekcję – wówczas lekarz rodzinny może wystawić kartę DILO z podejrzeniem nowotworu, co bardzo skraca czas na diagnostykę szczegółową (wizytę u specjalisty, tomografię komputerową jamy brzusznej i miednicy) oraz podjęcie decyzji co do ewentualnego dalszego leczenia.

Wskazówki, które mogę udzielić Ci z własnego doświadczenia: jeżeli masz tendencje do infekcji intymnych, warto przeleczyć również partnera (mężczyźni często przechodzą je bezobjawowo), po stosunku warto oddać mocz, a podmywając się, należy pamiętać o tym, aby robić to od cewki po odbytnicę i nie starać się wprowadzać środka z detergentem w głąb pochwy.

Przy antybiotykoterapii warto o zadbać o uzupełnianie flory jelitowej w postaci probiotyków – redukuje to powikłania związane z przyjmowaniem antybiotyków, czyli grzybicę pochwy lub układową, spowodowaną wytrzebieniem flory fizjologicznej, co sprzyja namnażaniu się drożdżaków. Udowodniono, że regularne spożywanie żurawiny hamuje namnażanie Escherichia coli (główny patogen powodujący zakażenia układu moczowego).

Po zakończonej antybiotykoterapii warto również przez około miesiąc przyjmować 100 mg Furaginy (bez recepty) na noc – zmniejsza to ryzyko ewentualnych nawrotów infekcji.

Lekarz rodzinny ma prawo wystawić receptę na tabletki antykoncepcyjne oraz pigułkę „po”. Może to zrobić również lekarz każdej innej specjalności.

Patrycja Wasilewska-Morawska, lekarz chorób wewnętrznych in spe. Od 6 lat pracuje w POZ i na oddziale chorób wewnętrznych. Na Instagramie prowadzi popularny profil kosmetyczny Interendo

Artykuł Dzień dobry, w czym mogę pomóc? – jakiej opieki możesz spodziewać się w POZ pochodzi z serwisu Fundacja jeszcze.

Nie wychodziłybyśmy na ulice w szczycie pandemii, gdyby nie decyzja Trybunału Konstytucyjnego dotycząca zaostrzenia prawa aborcyjnego w Polsce. Nie wychodziłybyśmy na ulice, gdyby nie chodziło o prawa kobiet. Nasze, naszych sióstr, kuzynek, przyjaciółek, koleżanek. Okazuje się, że żyjemy nadal w średniowieczu. Nie dość, że odbiera się nam podstawowe prawa człowieka i cała ekipa rządząca jest przeciwna decydowaniu o własnym ciele i własnym losie – to niejednokrotnie życiowe dramaty, bo nikt w dzisiejszej cywilizacji nie podchodzi do aborcji jak do antykoncepcji – to na dodatek wciąż są lekarze ginekolodzy, którzy odmawiają recepty na pigułkę „po”. I nadal są ginekolodzy, którzy odmawiają przepisywania antykoncepcji. Gdzie tu jest logika? Gdzieś daleko poza Polską.

Pigułka „po”

Antykoncepcja awaryjna dostępna w Polsce jest tylko na receptę. Jak działa? W zależności od leku, należy ją przyjąć do 72 h od momentu dostania się nasienia do pochwy. Stąd nazwa „antykoncepcja awaryjna”. Najczęściej taki lek przyjmuje się jeśli: pęknie lub osunie się prezerwatywa i jej zawartość dostanie się do wnętrza vaginy, kiedy zapomni się przyjąć kolejnej tabletki antykoncepcyjnej z opakowania, a odbyło się stosunek lub w innych sytuacjach po stosunku, kiedy istnieje ryzyko zajścia w ciążę. Pigułka „po” nie niszczy płodu, tylko w ogóle nie dopuszcza do zapłodnienia. Po jej przyjęciu następuje lub nie – krwawienie – i w większości przypadków nie ma mowy o zajściu w ciążę (jeśli pigułka zostanie przyjęta w odpowiednim, wskazanym przez producenta czasie, nie ma wymiotów i innych czynników, które mogłyby zakłócić jej działanie).

Temat wydawałoby się łatwy do zrozumienia dla każdej kobiety a także mężczyzny, którzy są w wieku „produkcyjnym” i współżyją/ uprawiają seks (niepotrzebne skreślić, bo żyjemy w takich czasach, że strach używać normalnych określeń). A tym bardziej powinien być przyswajalny dla lekarzy ginekologów, którzy wybrali taką a nie inną profesję. Jak się okazuje, nie dla wszystkich jest to takie oczywiste. Przykłady takich historii – poniżej (na prośbę kobiet, które mi je opowiedziały pozostawiam je anonimowymi).

„Miałam 18 lat i poszłam po tabletkę awaryjną. Opowiedziałam lekarzowi wszystko i odpowiedziałam na wszystkie pytania. Według mnie miałam owulację, ale według ginekologa z 30-letnim doświadczeniem – nie, i zajście w ciążę jego zdaniem było niemożliwe. Obecnie to „niemożliwe” ma 15 lat… Gdy potwierdziłam ciążę testem, wybrałam się do niego ponownie. On wiedział, że jestem w ciąży i od razu zaproponował mi uwaga: aborcję. Wmawiał mi, że jestem młoda i szkoda sobie życia marnować. A że on w gabinecie razem z kolegą anestezjologiem przeprowadzą wszystko w profesjonalny sposób za 2000 zł. Nigdy więcej tam nie wróciłam.”

„Miałam 2 razy sytuację, podczas tego samego wydarzenia, kiedy dostałam odmowę „tabletki po”. Raz jak poprosiłam chłopaka, z którym miałam tę sytuację i poprosiłam, żeby jego brat – lekarz wystawił mi receptę – tamten zasłonił się klauzulą sumienia. Pojechaliśmy wtedy na nocny dyżur ginekologiczny na Madalińskiego. Pani w okienku darła się na cały szpital, jak tylko powiedziałam o co chodzi. Zawołała lekarza i on powiedział, że na nocnej pomocy się takich rzeczy nie wystawia. Ani o żadnej innej porze również. Ratunkiem okazała się moja internistka, która bez zadawania wstydliwych pytań wystawiła mi receptę. Poprosiła tylko, żebym zrobiła później badania czy wszystko jest w porządku.”

„Wielu lekarzy odmówiło mi pomocy. Dobre 10 lat temu w piątkowy wieczór pękła nam prezerwatywa. Wtedy, o ile dobrze pamiętam nie było nocnych dyżurów, więc została mi izba przyjęć w szpitalu lub dyżur ginekologiczny w tym samym szpitalu. W sobotę rano ustawiłam się w kolejce na izbę. Po 2 h oczekiwania zostałam odprawiona z kwitkiem. Powiedziano mi, że oni nie są od tego i że mam iść na oddział ginekologiczny, gdzie dyżuruje lekarz. A dyżurny ginekolog odmówił wypisania recepty twierdząc, że musiałby mnie zbadać przed wypisaniem recepty, a że nic mi nie jest, czyli: nie rodzę, nie jestem ofiarą gwałtu czy przemocy, to on tego nie zrobi. Kolejny lekarz dyżurujący wieczorem odmówił z tych samych przyczyn. Ten dyżurujący w niedzielę – również. Obdzwoniłam kilku lekarzy przyjmujących prywatnie – tam było głucho, albo od razu odmówiono mi wystawienia recepty z uwagi na weekend i fakt, że oni w weekend nie świadczą pracy.”

„Za mną kiedyś ginekolog zamknął drzwi na klucz i usiadł zbyt blisko dając do zrozumienia, że jeżeli mam koleżanki z problemem, on chętnie „dyskretnie” pomoże.”

„Do dziś czuję upokorzenie po wizycie po tabletkę 20 lat temu…”

„Miałam 20+ lat. Byłam u pani ginekolog z moim chłopakiem. Spojrzała na mnie jak na latawicę i odmówiła mi pigułki „po”.

„Droga pani, żadne tabletki. Proszę na następny raz po prostu uważać! Aha, no dobrze…”

Trudno dodać jakikolwiek komentarz poza puknięciem się w czoło na reakcję lekarzy, do których trafiły te kobiety. Na lekarzy ginekologów wymigujących się od pomocy pacjentkom i zasłaniających się klauzulą sumienia, wiarą i innymi wytłumaczeniami dalekimi od medycznych. Może jedynie taki, że jest wiele innych specjalizacji, jak np. chirurgiczna, dermatologiczna, kardiologiczna czy laryngologiczna, które nie wymagają rozwagi nad sumieniem i prawienia innym morałów. Pytanie: czy powołując się na klauzulę sumienia i wybielając się publicznie osoby odmawiające pomocy kobietom zastanawiają się nad konsekwencjami takiego działania? Że kiedy kobieta nie może urodzić dziecka, bo nie ma z czego żyć, nie ma jak się nim zaopiekować, będzie poszukiwać pomocy w tzw. podziemiu? I tu dopiero mogą pojawić się prawdziwie bolesne konsekwencje. Bo nielegalne leki lub zabiegi bez wymaganych standardów sanitarnych, mogą doprowadzić do trwałego uszczerbku na zdrowiu.

Anty-koncepcja

Jednak to nie koniec opowieści dziwnej treści rodem z gabinetów ginekologicznych. Żyjemy w takim kraju, w którym niektórzy lekarze nie tylko odmawiają antykoncepcji awaryjnej, ale odmawiają pacjentkom przepisywania antykoncepcji w ogóle. Powołując się na argument „sumienia”, „religii”, „wyznania”. Ciężko to zrozumieć w dobie cywilizacji, badań, rozwoju, technologii, wreszcie – wiedzy medycznej, skąd się w ogóle biorą takie zachowania? Czy cofamy się w rozwoju? Czy może niektórzy lekarze zamiast w gabinecie powinni przemawiać do kobiet z pozycji kościelnej ambony? Najlepsze scenariusze pisze życie, więc poniżej kilka historii różnych kobiet, z różnych środowisk i w różnym wieku.

„Na pierwszym roku studiów lekarz ginekolog odmówił mi przepisania tabletek antykoncepcyjnych. Z przyczyn niewiadomych.”

„Lekarz odmówił mi recepty na kolejne opakowanie tabletek antykoncepcyjnych, ponieważ to nie są cukierki, które się je ot tak.”

„Lekarka na leczenie migreny z uporem maniaka, nachalnie sugerowała mi odstawienie pigułek antykoncepcyjnych. To było 10 lat temu, a i tak wydawało mi się, że wtedy było lepiej niż jest teraz.”

„W pani wieku to trzeba się mnożyć, a nie czekać i stosować antykoncepcję (dodam, że byłam po 2 invitro)”

„Budowa pani bioder jest idealna do rodzenia dzieci, a nie antykoncepcji. Nie drążyłam – miałam ok. 20 lat. Poszłam do innego lekarza, który mi przepisał.”

„Wielu lekarzy ginekologów mi jej odmówiło.”

„25 lat temu lekarz odmówił mi przepisania tabletek antykoncepcyjnych ze względu na światopogląd”

„Lekarz odmówił mi badań morfologii i moczu, bo powiedziałam, że potrzebuję ich do wkładki domacicznej.”

To nie wszystkie historie. Moja bliska koleżanka przez dwie ciąże chodziła do ginekolog – kobiety – która ciąże prowadziła bezbłędnie, ale kiedy po okresie karmienia drugiej córki poprosiła o antykoncepcję, usłyszała odmowę ze względu na światopogląd. Jaki światopogląd? Czyj? Czy psychiatra, którego pacjent potrzebuje wsparcia farmakologicznego odmawia przepisania leków psychotropowych ze względu na światopogląd? Albo zamiłowanie do ekologii i natury? Gdzie my w ogóle żyjemy i czemu nikt z nas nie nagłaśnia takich sytuacji?

Bo wciąż my, kobiety, jesteśmy zaszczute. Wciąż żyjemy w strachu przed oceną. Kiedy walczymy o swoje prawa nazywa nas się „morderczyniami dzieci” – tak właśnie nazywały mnie panie przechodzące obok, kiedy stałam z transparentem na protestach Strajku Kobiet – a kiedy prosimy o receptę na antykoncepcję, lekarz zasłania się swoim sumieniem, a nas ocenia jako „latawice”. Niech każdy dba o własne sumienie, nie o czyjeś. Jeśli sumienie pani czy pana ginekologa nie pozwala na przepisywanie leków hormonalnych pacjentkom – zawsze można zmienić profesję na nie związaną z prokreacją, zamiast codziennie walczyć o swoje sumienie. Czy ktoś ma sumienie, kiedy kobiety pozbawione edukacji seksualnej i którym odmawia się najpierw antykoncepcji, następnie możliwości wzięcia „pigułki po” czy aborcji w normalnych, ludzkich warunkach porzuca swoje dziecko w nieludzkich warunkach? Gdzie są ci sumienni, wierzący lekarze? Czy opiekują się tymi dziećmi?

Pro-kreacja

Odpowiedzi na powyższe pytania oczywiście brak. Pytania są retoryczne. Co nie zmienia faktu, że w Polsce mnóstwo lekarzy ginekologów gorąco namawia – od lat – swoje pacjentki do rodzenia dzieci, na potęgę. A to tylko kilka przykładów…

„Po co pani badanie na toksoplazmozę? Nie ma co badań robić tylko działać i zachodzić w ciążę.”

„Na moje pytanie o możliwość posiadania dzieci (po operacji onkologicznej narządów kobiecych) lekarz zapytał czy jestem mężatką. Bo jeśli nie, to po co mi w ogóle dzieci?”

„Upasłaś się jak szczur w żelaznym sklepie, więc jak chcesz zajść w ciążę? Mąż zamknął ci lodówkę na kłódkę? Od tamtej pory jak ognia unikam wizyt na NFZ.”

„Na zastrzyku rozkurczowym usłyszałam: zrób sobie dzieciaka, ból minie.”

„4 lata temu (miałam 26 lat) zauważyłam, że cykl miesiączkowy skrócił mi się z 30 do 25 dni i okres zaczął być jeszcze bardziej, wręcz koszmarnie bolesny. Poszłam więc do ginekologa, który po badaniu stwierdził, że moje ciało skróciło cykl, aby częściej mieć jajeczkowanie, bo w ten sposób upomina się o ciążę i zwiększa szanse za zajście w nią. To była jedyna porada na poprawę komfortu życia – ciąża.”

„Z antykoncepcją nie miałam problemu – lekarze zawsze zapisywali, ale przy pierwszym w moim życiu  USG pani doktor włączyła aparat i mówi: ale płód się pięknie rozwija. A ja na to: jaki płód? A lekarka: aaaa to ekran od poprzedniej pacjentki.”

Czy zajście w ciążę jest jedynym celem życia kobiety, a już na pewno kobiety, która przychodzi do ginekologa? Czy pytanie o możliwość zajścia w ciążę nie powinno paść z ust pacjentki a nie być  imputowane przez ginekologa? Wreszcie, czy lekarz nie znając kobiety, jej warunków życiowych, jej statusu: singielka, rozwódka, wdowa, właśnie się rozstaje z wieloletnim partnerem, mąż ją zdradza, bije – znów niepotrzebne skreślić – ma prawo sugerować jej rozmnażanie się? A co jeśli jest to ostatnia rzecz, na którą ma ona ochotę? Wreszcie, czy kobieta, która jest sama nie może wybrać, że właśnie teraz chce mieć dziecko?

Jestem matką dwójki dzieci. Mam 9-letniego syna i 5-letnią córkę. W ciąży byłam 4 razy, miałam trzy porody. Jeden wyjątkowo traumatyczny w 37 tygodniu życia synka. Zaplątany w pępowinę – nie przeżył. Później odważyłam się zajść w ciążę jeszcze dwa razy. O moją córeczkę walczyłam na każdym etapie ciąży. Bo marzyłam o drugim dziecku. Udało się. Marzenie spełnione. Ale cyrk na jaki byłam skazana po drodze, podczas wszystkich ciąż i porodów woła o pomstę do nieba (apostrofa do speców od sumienia). Jednak to zupełnie inna historia, którą kiedyś może opiszę szerzej. Jako matka, Polka i kobieta, która chciała mieć dzieci, ale dwoje straciła – trafiłam na szereg podobnych historii. Mam w sobie empatię i staram się zrozumieć inne kobiety, które mogą nie planować posiadania dzieci, albo najzwyczajniej w świecie – nie chcą (bo np. straciły ciąże). Czy jest jakikolwiek powód dla którego miałabym innym narzucać, żeby mieli dzieci, tylko dlatego, że ja je posiadam? Przecież to kompletny absurd. Czy kobieta, którą mąż zostawił, która się rozstała z wieloletnim partnerem, albo która ma niepewną sytuację materialną, ma na siłę planować ciąże, żeby zaspokoić czyjeś sumienie, statystyki czy inne równie odległe jej rzeczy? Albo czy kobieta, która nie ma męża – bo tak wybrała, albo ma np. żonę czy narzeczoną – nie ma prawa mieć dzieci? Kto ma o tym decydować i dlaczego?

Warto przeczytać z uwagą wszystkie przytoczone wypowiedzi różnych kobiet po raz drugi. Jedne z dwóch najgorszych, są według mnie te najbardziej szowinistyczne. Sugerujące, że kobieta bez męża nie powinna w ogóle myśleć o dzieciach oraz, że szczupła kobieta nie może zajść w ciąże, bo się „upasła jak szczur w żelaznym sklepie” – tudzież „mąż jej na kłódkę zamknął lodówkę”. Jakim trzeba być zwyrodnialcem, żeby w ogóle coś takiego powiedzieć pacjentce? Może niektórym ginekologom przydałyby się nauki z komunikacji międzyludzkiej i etykiety, bo coś ewidentnie nie wychodzi?

I żeby było jasne – trafiłam w życiu także na cudownych lekarzy ginekologów, jak dr Marzena Dębska i św. pamięci Prof. Romuald Dębski, dzięki którym Bianka jest na świecie. I mam nadzieję, że polska medycyna pójdzie w takim kierunku. Pomagania kobietom, a nie przeszkadzania im. Bo te wszystkie historie działają na mnie, jak płachta na byka. Nie planuję już posiadania dzieci, ale chcę mieć możliwość decydowania o tym osobiście. Walka o tę dwójkę, którą mam była dla mnie wystarczającym poświęceniem. Mam siostry, mam córkę, mam przyjaciółki. To dla nich chodziłam na protesty, a dziś sprzeciwiam się takiemu traktowaniu przez lekarzy, jakie można znaleźć w tych kilkunastu historiach. Pora zacząć mówić o tym głośno: moje ciało, mój wybór. Moje życie – mój wybór. I moje sumienie. Nie czyjeś.

Maria Kowalczyk, dziennikarka, autorka bloga Nostressbeauty

Artykuł Anty–koncepcja i antykoncepcja awaryjna. Czyli awaria na całego pochodzi z serwisu Fundacja jeszcze.

Miałam kompleks niższości. Samo to, że nie miałam takiej „typowej” mamy i „typowego” taty jakoś mnie onieśmielało, czyniło w moich oczach gorszą. Mimo że widziałam, jak dziadkowie starają się wiązać koniec z końcem, a cokolwiek udało się im zaoszczędzić, inwestowali we mnie. Nie miałam może najmodniejszych butów czy zabawek, ale zawsze miałam środki na pomoce naukowe, a raz w roku udawało się zaoszczędzić na wycieczkę szkolną.

Bardzo szybko nauczyłam się oszczędzania. A przynajmniej tak lubiłam to nazywać. Pieniądze na obiad w stołówce szkolnej dzieliłam na pół, kupowałam zupę lub drugie danie, a resztę „oszczędzałam” na środki czystości. Nie chciałam kupować grubych podpasek, wolałam mieć takie cienkie. Albo tampony, bo w naszych nastoletnich umysłach uchodziły za coś lepszego. Czułam, że być może trochę nie dojadam, ale raz w miesiącu jestem taka sama jak inne koleżanki.

A potem w szkolnej toalecie wpadłam na Kaśkę (zmieniam imię, na wszelki wypadek). Kasia chodziła ze mną do klasy, wychowywał ją tata, a na podwórku miała wieczną obstawę trzech braci. Jeden to był niezły przystojniak, więc nie dziwota, że chciałam egoistycznie być blisko Kaśki. Zresztą Kasia była fajna – nigdy nie oceniała mnie przez pryzmat tego, czy mam kolorowe zakreślacze.

Wracając do toaletowego spotkania – Kasia słysząc, że wchodzę do łazienki, zapytała przez drzwi kabiny : „Ej, podasz mi papier? Bo się skończył”. Podałam dołem i kątem oka zobaczyłam czerwone od krwi palce. Chcesz tampon albo podpaskę? – zapytałam dumna, bo właśnie tego dnia kupiłam sobie za zaoszczędzone pieniądze po paczce modnych podpasek i tamponów. Krew kompletnie mnie nie obrzydzała (chciałam wtedy zostać lekarzem), więc bez żenady władowałam się do kabiny Kaśki i instruowałam ją, jak włożyć tampon.

Okazało się, że obstawa trzech braci i samotny ojciec to nie jest najszczęśliwsza opcja dla dorastającej nastolatki. Zwłaszcza że po śmierci mamy tata częściej niż zakupy w markecie wybierał te w monopolowym. Do tej pory żyłam w przeświadczeniu, że to „ja mam najgorzej”, w tej jednej chwili doceniłam swoją sytuację i otworzyłam oczy. Było to 16 lat temu.

Ale ubóstwo mentruacyjne to nadal w Polsce temat tabu. Sama krew menstruacyjna jest tak obrazobórcza i kontrowersyjna, że w telewizji przybiera kolor szklachetnie niebieski…

Po co mówić o rzeczach brzydkich? W Polsce ten problem nie istnieje, to margines – pomyślisz. Nic z tego. Szacuje się, że ubóstwo mentruacyjne dotyka 15% Polek.

To nie zawsze oznacza, że nie stać ich na podpaskę. To także oznacza, że część z nich, z różnych względów, nie jest w stanie odpowiednio zadbać o higienę w trakcie okresu, nie ma odpowiedniej wiedzy.

W majtkach często lądują stare szmaty, tektura lub jak w przypadku Kasi – kilkanaście warstw papieru toaletowego podprowadzonego ze szkolnej toalety. Że co? Niemożliwe? Przecież ktoś to musi widzieć, pomóc, przecież szkoła widzi, wychowuje, no jak to tak! A gdzie są rodzice?

Nie ma. Nauczycielki czy losowych ludzi to nie obchodzi.  Niestety, większość z nas nie pamięta nawet, jaki kolor oczu ma osoba, z którą pracuje i pije kawusię od trzech lat. A co dopiero zwracać uwagę, czy koleżanka przypadkiem ma pieniądze na środki higieny osobistej. Najczęściej mamy siebie w nosie. A ewentualna pomoc to często kwestia przypadku.

Przeciętna kobieta w ciągu życia przechodzi do 450 miesiączek. Na podpaski i tampony wydaje w tym czasie jakieś 20 tysięcy złotych. Kupa kasy, a przecież menstruacja nie jest naszym wymysłem.

Marzę, żeby automaty z podpaskami czy tamponami były standardem w każdej szkole. Chciałabym, żeby w centrach handlowych tampon awaryjny w toalecie nie kosztował tyle, co cheeseburger w popularnym fast foodzie.

W rzeczywistości dostęp do środków higieny osobistej nie jest standardem, prawem niezbywalnym. Co z tego, że „mamy na to przepisy”? To po nic bez realnych działań. Ostatnie wydarzenia w naszym kraju powinny nam wszystkim dobitnie to uzmysłowić.

Ela Żywiczyńska, autorka bloga rzeklam.pl

Artykuł Raz w miesiącu chciałam być taka sama jak koleżanki pochodzi z serwisu Fundacja jeszcze.

Wreszcie – taką reakcję mógł obudzić widok środków menstruacyjnych w publicznej toalecie. Był to jednak widok niecodzienny, a właściwie wciąż jest. Podpasek czy tamponów na próżno szukać chociażby w polskich szkołach, choć sytuacja powoli się zmienia. Przyczyniła się do tego fundacja Akcja Menstruacja, która jako pierwsza zdecydowała się zwalczać ubóstwo menstruacyjne w Polsce.

Przesada, wymysł, lenistwo – to tylko kilka z wielu zarzutów stawianych kobietom, które nie ukrywają, że ubóstwo menstruacyjne w Polsce jest faktem. W społeczeństwie pokutuje przekonanie, że przecież opakowanie podpasek to wydatek rzędu 2 złotych, a to tyle co nic. Problem w tym, że tak twierdzić może jedynie ktoś oderwany od rzeczywistości, przynajmniej tej kobiecej.

Według wyliczeń fundacji Akcja Menstruacja na środki menstruacyjne kobieta wydaje w życiu od 10 do 36 tysięcy złotych i jakkolwiek by się tego nie przeanalizowało, miesięczny wydatek przekracza 2 zł, a wyliczenia nie obejmują nawet środków przeciwbólowych czy tym bardziej badań ginekologicznych.

Ubóstwo menstruacyjne w Polsce, czyli co?

W Polsce aż 1 na 6 uczennic w czasie menstruacji opuściła w przeszłości lekcje z powodu braku dostępu do środków higienicznych. Taki zatrważający wynik dało badanie firmy P&G, pokazujące, że ubóstwo menstruacyjne dotyczy ok. 15% polskich dziewcząt.

Taki stan rzeczy dotyka przeróżnych grup społecznych, od młodych kobiet z ubogich rodzin, gdzie nie ma mowy o kieszonkowym, a menstruacja jest tematem tabu, po dziewczęta z domów dziecka, których comiesięczne środki na własne wydatki są bardzo ograniczone. Uczennice radzą sobie wówczas w najrozmaitszy sposób, zamiast podpasek używając np. skarpetek czy tektury. Inne jeszcze zakrywają poplamione spodnie bluzą lub po prostu opuszczają zajęcia.

Ubóstwo menstruacyjne ma jednak więcej niż jedno oblicze. Brak odpowiednich podpasek czy tamponów odbiera dziewczętom komfort i możliwość normalnego funkcjonowania, a stąd już niedaleko do dyskryminacji. Konieczność opuszczania zajęć to braki w edukacji, a sama miesiączka jest ogromnym ograniczeniem, które odbiera pewność siebie i wiele możliwości, jak np. uczestniczenia w życiu szkolnym i choćby zajęciach wychowania fizycznego.

Wiele dziewcząt, choć wagaruje, nie przyznaje się nawet, dlaczego to robi, wobec tego nie ma szans uzyskania pomocy od koleżanek czy kadry nauczycielskiej. Narastający wstyd i opinia słabszej uczennicy to „tylko” kolejne odsłony ubóstwa menstruacyjnego.

To tylko okres! Akcja Menstruacja przełamuje tabu

Niebieski płyn zamiast krwi w reklamach podpasek i tamponów to najlepszy dowód na to, że miesiączka nadal jest tematem tabu.

Unika się go zresztą także w polskich domach, gdzie dla wielu 10-latek i nieco starszych dziewcząt pierwsza miesiączka jest niemałym zaskoczeniem. Wiele matek (czy samotnych ojców) po prostu na ten temat nie rozmawia i nie edukuje i jeszcze pół biedy, gdy zmienia się to po pierwszej menstruacji.

Niestety, niejedna nastolatka nadal jest pozostawiona sama sobie i radzi sobie tak, jak to możliwe – podkradając podpaski mamie, ratując się skarpetkami czy wspomnianą tekturą lub zdając się na pomoc koleżanek.

Przyznanie się do ubóstwa menstruacyjnego nie jest jednak łatwe. Naprzeciw dziewczętom w podobnej sytuacji wychodzi  fundacja Akcja Menstruacja, która jako pierwsza w Polsce przełamuje tabu i walczy z ubóstwem menstruacyjnym.

Nie ogranicza się jednak do nagłaśniania problemu, o czym świadczy prowadzony program „Hej, dziewczyny!”. Jego celem, oprócz edukacji, jest zaopatrzenie szkół w darmowe środki menstruacyjne – od początku października udało się go zrealizować w 150 placówkach.

Akcja spotkała się z dużym odzewem, także uczniów, którzy bardziej świadomi problemu pragną wspierać koleżanki i organizować takie akcje już samodzielnie. Wszystko po to, aby wytykanie palcami dziewczyny w czasie menstruacji, przeogromny wstyd i brak wsparcia ze strony dorosłych nie miały już miejsca.

Kubeczek menstruacyjny – rozwiązanie problemu?

Chociaż o miesiączce jeszcze mówi się mało, a wiele dorosłych Polek nadal ratuje się watą, wciąż trwają starania, aby ubóstwo menstruacyjne dotykało jak najmniejszej grupy kobiet. Problem nie dotyczy bowiem tylko dziewcząt, ale także studentek, kobiet bezdomnych czy uciekających przed przemocą.

Warto zauważyć, że ubóstwo menstruacyjne wśród młodych dziewcząt wpływa także na ich dorosłe życie: opuszczanie zajęć to mniejsze perspektywy zawodowe w przyszłości, a kłopotliwe sytuacje i wytykanie przez rówieśników przekładają się na brak akceptacji własnej kobiecości.

Dlatego tak ważne jest, aby temu przeciwdziałać i jak najwięcej o tym mówić. I oczywiście, aby znajdować rozwiązania. Tych dostarczają nie tylko fundacje, ale i producenci wielorazowych środków menstruacyjnych. O bieliznę menstruacyjną wielorazowego użytku dla swoich uczennic proszą chociażby nauczycielki, które niejednokrotnie dzielą się środkami menstruacyjnymi ze swoimi uczennicami.

Kobietom w kryzysie bezdomności i dotkniętym ubóstwem menstruacyjnym, które podczas zakupów muszą wybierać między artykułami higienicznymi dla siebie a jedzeniem dla dzieci, pomaga z kolei kubeczek menstruacyjny. Służy on nawet przez 5 czy 10 lat i jest idealną alternatywą dla środków jednorazowych.

Produkty wielorazowego użytku rozwiązują zresztą nie tylko problem ubóstwa, ale i zaśmiecania środowiska. Według badania firmy Difference przeprowadzonego dla Kulczyk Foundation kobieta krwawi łącznie od 7 do 9 lat i zużywa w tym czasie więcej niż 100 kg podpasek i tamponów.

Walka z ubóstwem menstruacyjnym leży więc w interesie nas wszystkich – wspiera kobiety, pozwalając uniknąć prawdziwej spirali ubóstwa w dużej części społeczeństwa, ale również chroni środowisko, dokładając cegiełkę do ochrony klimatu.

Autor: Małgosia Mrozek

Artykuł Ubóstwo menstruacyjne pochodzi z serwisu Fundacja jeszcze.